Polaganjem cvijeća i obraćanjem predstavnika udruženja danas će u Višegradu biti obilježene 34 godine od jednog od najstrašnijih zločina počinjenih tokom agresije na Bosnu i Hercegovinu.
Na današnji dan 1992. godine, više od 70 bošnjačkih civila, uglavnom žena, djece i starijih osoba, živo je spaljeno u kući Mehe Aljića na Bikavcu.
Prema presudama Međunarodnog krivičnog suda za bivšu Jugoslaviju (MKSJ), pripadnici srpskih paravojnih formacija, predvođeni ratnim zločincem Milanom Lukićem, prisilili su civile da uđu u kuću, nakon čega su zabarikadirali izlaze, pucali u unutrašnjost, ubacili ručne bombe i zapalili objekt.
Iz vatrene stihije uspjela se spasiti samo Zehra Turjačanin, čije je svjedočenje kasnije rasvijetlilo detalje ovog zločina.
Za zločine u Višegradu Haški tribunal osudio je Milana Lukića na doživotnu kaznu zatvora. Prilikom izricanja presude, sudija Patrick Robinson izjavio je da spaljivanja u Višegradu predstavljaju “najgora djela nečovječnosti” i zauzimaju “neslavno, vrlo visoko mjesto” u historiji ljudske nehumanosti.
Porodice žrtava i danas tragaju za posmrtnim ostacima svojih najmilijih, dok mnogi koji su, prema svjedočenjima preživjelih, učestvovali u zločinu nikada nisu odgovarali.
Zločin na Bikavcu počinjen je samo 13 dana nakon prve “žive lomače” u Pionirskoj ulici, kada je u kući Adema Omeragića spaljeno oko 60 bošnjačkih civila.
Prema podacima Instituta za nestale osobe BiH, na području Višegrada još se traga za 467 osoba, dok su do sada identificirane 453 žrtve.